ยาพิษคือโอสถ: ไขข้อกังขาเกี่ยวกับวัชรยาน

– ทำไมบางครั้งคุรุวัชรยานจึงดูเหมือนเป็นคนเอาแต่ใจตัว หรือทำตัวเหมือนดาราเพลงร็อก?
– การปฏิบัติธรรมเพื่อเข้าถึงการรับรู้ที่บริสุทธิ์ กับการให้สัจจะว่าจะรักษาศีล (สมยะ) เป็นเพียงข้ออ้างที่ลามะจะได้ควบคุมศิษย์และบังคับให้ศิษย์เชื่อฟังในทุกกรณี อย่างนั้นใช่หรือไม่?”
– ในแง่ใหนบ้างที่พุทธศาสนาสายทิเบตมีรากฐานมาจากวัฒนธรรมและความชอบของคนทิเบตเอง?
 
“ข้าพเจ้าเขียน หนังสือ “ยาพิษคือโอสถ” เพื่อตอบข้อช้องใจ และเพื่อขจัดความเข้าใจผิด หรือความกังขาที่คลาดเคลื่อนเกี่ยวกับวัชรยาน อันเนื่องมาจากช่าวอื้อฉาวเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างคุรุสายวัชรยานกับศิษย์ที่เกิดขึ้นในทศวรรษ 2010  หนังสือเล่มนี้มิได้เป็นหนังสือแนะนำวิถีวัชรยาน หากคุณไม่มีความรู้เกี่ยวกับพุทธศาสนาเลย และที่หนักกว่านั้นหากคุณไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับวัชรยาน หนังสือเล่มนี้ก็ไม่เหมาะสำหรับคุณ ใครที่พอจะมีความรู้และประสบการณ์เกี่ยวกับจารีตตันตระอัน ประณีตลึกซึ้งและกว้างขวาง ก็อาจจะมีหวังมากกว่าคนที่ไม่มีความรู้เลย แต่เป็นไปได้ว่าเมื่ออ่านแล้วคุณเองก็อาจสับสนไม่แพ้กัน ขอเตือนเอาไว้ก่อนเพื่อที่คุณจะได้ตั้งตัวทัน

เหตุผลข้อหนึ่งที่ข้าพเจ้าเขียนหนังสือเล่มนี้ ก็เพราะอยากจะให้เราทุกคนใคร่ครวญพิจารณาประเด็นต่างๆ ซึ่งเป็นที่สนใจของสังคมหลังจากที่มีข่าวอื้อฉาวเมื่อไม่นานมานี้เกี่ยวกับคุรุวัชรยาน ข้าพเจ้าอยากให้เรามองจากหลายๆ แง่มุมให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ จริงๆ แล้ว ลามะทิเบตรู้อะไรมากน้อยแค่ไหนเกี่ยวกับลูกศิษย์ที่เป็นชาวต่างชาติ? ในแง่ไหนบ้างที่พุทธศาสนาสายทิเบตมีรากฐานมาจากวัฒนธรรมและความชอบของคนทิเบตเอง? ทำไมบางครั้งคุรุวัชรยานจึงดูเหมือนเป็นคนเอาแต่ใจตัว หรือทำตัวเหมือนดาราเพลงร็อก? การปฏิบัติธรรมเพื่อเข้าถึงการรับรู้ที่บริสุทธิ์ กับการให้สัจจะว่าจะรักษาศีล (สมยะ) เป็นเพียงข้ออ้างที่ลามะจะได้ควบคุมศิษย์และบังคับให้ศิษย์เชื่อฟังในทุกกรณี อย่างนั้นใช่หรือไม่?” เราสามารถปฏิเสธคุรุวัชรยานของเราได้หรือเปล่า? วัชรยานควรปรับปรุงตัวเองเพื่อให้กับโลกสมัยใหม่หรือไม่?


ข้าพเจ้าขอพูดซ้ำและย้ำอีกครั้งว่า หนังสือเล่มนี้ไม่ใช่หนังสือปูพื้นฐานความรู้ต้านพุทธศาสนา และไม่ได้เขียนสำหรับคนที่ไม่รู้อะไรเลย เกี่ยวกับพุทธธรรม และที่แน่ ๆ ไม่ได้เขียนให้ผู้อ่านที่ไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับวัชรยาน  ไม่ว่าคุณจะอ่านหนังสือเล่มนี้ด้วย เหตุผลใดก็ตาม ข้าพเจ้าหวังว่าเมื่ออ่านจบแล้ว คุณจะรู้สึกว่าคุณได้รับ ข้อมูลและเครื่องมือที่พร้อมมูลยิ่งขึ้น ในอันที่จะสานต่อความสนใจที่มีต่อวิถีวัชรยาน ซึ่งเป็นวิถืธรรมที่ไม่มีใดเทียบเทียม”

– ซองซาร์ จัมยัง เคียนเซ, บางส่วนจาก ‘เกี่ยวกับหนังสือเล่มนี้’

หากคุณเชื่อว่าวิถีธรรมควรมีคำจำกัดความที่ชัดเจน มีการระบุและจำแนกปัญหา รวมทั้งบอกหนทางแก้ปัญหาอย่างละเอียด แล้วแบ่งโลกออกเป็นพระเอกกับผู้ร้าย—เหมือนในหนังฮอลลีวูดที่แบ่งแยกคนเลวกับคนดี  ถ้าคุณเชื่อเช่นนั้น วัชรยานก็ไม่เหมาะสำหรับคุณ  เพราะเหตุใด? เพราะวัชรยานปฏิเสธช่องว่างระหว่างปัญหากับวิธีแก้ปัญหา  แพทย์ทางเลือกแบบโฮเมโอพาธี (homeopathy) ภูมิใจกับการใช้ยาพิษที่เป็นต้นเหตุของโรคมาเป็นโอสถรักษาโรคฉันใด วัชรยานเองก็ภูมิใจกับการใช้ปัญหามาเป็นหนทางแก้ปัญหาฉันนั้น

ชื่อหนังสือ: ยาพิษคือโอสถ: ไขข้อกังขาเกี่ยวกับวัชรยาน (Poison is Medicine: Clarifying in Vajrayana)
เขียน: ซองซาร์ จัมยัง เคียนเซ
แปล: นัยนา นาควัชระ
จำนวนหน้า: 336